ivafolla

Vi går mot vinter med ny bil. For første gong med firhjulsdrift! Ikkje nok med det, men den er elektrisk. No treng vi berre gjeste bensinstasjonen når vi treng drivstoff til snøfræsaren, plentraktoren eller påhengsmotoren.

Vi slepp å «gire» sidan det er automatgir. Det er for oss ein avansert bil og det går litt tid å setje seg inn i alt det nye som dukkar opp på skjermen. Laddar har vi på garden så det er berre å dra opp til huset på haugen og fylle. Det er ikkje «pire» å setje seg inn i alt det nye, men bilen er også flink til å minne oss om ting. Viss vi ikkje ser på vegen, dukkar det opp eit auge på skjermen saman med ei lyd. Sjølv om motoren er svært still så er det nok av lydar eller varsling. Nytt men spennande for ein som er over 80!

Livet inneheld mange prøvelsar, større  og mindre. 

Denne våren vart det ei tung tid. Vesle Petrine døydde, 11 år og seks månader vart ho. Det kjære barnebarnet hadde hatt kreft i 7 år og heile vegen nedturar og oppturar. Inn i mellom gode dagar, men og mange dagar med smerter og lidingar. Petrine var siste gongen på Folla ein månad i juni -juli i fjor. Då ho reiste sa ho til meg:» Det har vore kjekt å vere her!» No er ho i himmelen og har det godt.

Eg har no opplevd ei rar og annleis veke. Sist måndag skulle eg gå min vanleg tur opp til Skare og gjerne ein visitt ti Åsen og til Gløsen. Men då kjende eg at dette greier eg ikkje, Smerte eg hadde kjent på førre tur og tidlegare turar byrje kome. Eg måtte ringe til legekontoret og Bjørg køyrde meg dit. Det vart teke EKG og eg vartr send ti sjukehuset, Hadde fått eit lite hjarteinfarkt. Eg  hadde hatt angina.

Etter diverse prøver på sjukehuset, fekk eg plass på St.Olav i Trondheim og reiste med ambulansefly dit. Det var no torsdag og eg vart klargjord for undersøking og inngrep. Det var for lang kø, og eg måtte vente til fredag.Fredag vart eg trilla til operasjossalen og inngrepet vart sett i gang. Eg var vaken heile tida med berre ei lindrande sprøyte i ved høgre handledd der det vart gjort eit snitt og ført noko inn i pulsåra mot hjarte. Det var overvåking og «filming»heile tida. Det viste seg at ei blodåre som skal forsyne hjartemuskelen med blod, var neste tett på ein plass. Der vart det sett inn ein såkalla stent som gjer at blodet strøymer fritt til hjarte. Operasjonen var vellukka! Eg måtte  vere på sjukehuset til laurdag for at legane kunne sjå at eg var klar for heimreisa.

Dete var ei fantastisk oppleving, mest som å få livet på nytt. Så vart det og slik at eg fekk bilskyss heim til Folla av Magnar Førde, son til mitt søsken barn, Johanne. Han bur i Trondheim og er pensjonist. Det var stort for meg at reisa enda slik. No må eg kome meg til hektene att og trene meg opp att.

Når det røyner på, og og det ser ut til at pilene viser mot det verste her i livet:Døden! Då har vesle menneskebarnet lite å stille opp med. Det er mange som har bedt og ropa til Gud om lækjedom. Så langt har det gått feil veg menneskeleg tenkt og sagt. Det er mange lovnader i Bibelen om berging om lækjedom. Vi veit og at det er mange som kan vitne om berging, Eg har sjølv opplevd at Jesus har berga meg, men eg har og opplevd at Gud ikkje har berga to av eigne barn frå å døy. Det er eit under at ein kjem gjennom slike sorger. Det er vanskeleg å tru at det er ei meining med det, eller at det er ein plan.

«Lat viljen din skje på jorda slik som i himmelen», ber vi i bøna som Jesus lærte oss. Han bad sjølv i Getsemane: «Om det er råd så tak denne skåla frå meg». Men han heldt fram: «Ikkje som eg vil, berre som du vil».

Den vanskelegaste bøna eg bed er: «Lat viljen din råda på jorda, slik som i himmelen!»

Vi bed framleis om lækjedom for Petrine, og vi held fram med å be heile Fadervår. Gud har ein plan: DET EVIGE LIVET

Litt om endringar i lesnaden

Her vert det snakk om aviser og blad.

Med ujamne mellomrom er det nokon som har stilt meg spørsmål om å tinge

Dag og Tid, ei avis på nynorsk. Det vart altfor lenge til eg sa ja til eit abonnement.

Etter få aviser i postkassa, er eg ikkje i tvil. Dette er ei bra avis. Ho kjem ut kvar fredag så eg har fleire dagar med eitt nr. til neste utgåve. Her er lange artiklar om leseverdige emne. No sist vart eg merksam på den nest siste sida der Ragnar Hovland skriv om eitt og hit i ulike sjangrar. Nett denne forfattaren har eg tidlegare fått litt i stygg til etter ei bok med mykje usømeleg som eg valde å kaste frå meg. Her i Dag og Tid var det ikkje noko å ta på veg for. Kryssordet er sjølvsagt på nynorsk, men for vanskeleg for meg. Får halde meg til kryssordet til Stien i Vårt Land.

Når det gjeld andre aviser er det overflatisk. I Vårt Land les eg som regel andakta, men det kan vere litt blanda når det gjeld det eg får ut av somme utleggingar.

Professoren må eg alltid ha med meg. Teiknestripene er gamle, men bunken har vore snudd mange gonger.

Når eg les om dei som kastar seg utfor fjell for å flyte på lufta, tenkjer eg at dette hadde eg ikkje våga, nei, for alt i verda!

Så er det at eg i dag har lese i Jesajaboka, kap.40, v.31:

«Men dei som ventar på Herren, får ny kraft, dei lyfter vengene som ørna, dei spring og og blir ikkje slitne, dei går og blir ikkje trøytte.»

Som ørna kan vi lyfte vengene og fly, fly på Guds nådestraum! Lat oss kvile i hans nåde.

Denne nettstaden

I dag har eg skipa ein ny nettstad: Ivafolla. Her har eg tenkt å lufte tankar og minner og kanskje nokre vyer. Eg administrerer sjølvsagt båe bloggane og av gjer kvar eg vil legge ut tekstane. Eg er litt spent på korleis det blir.

På Follabloggen skreiv eg sist om folk på Kalvatn i min oppvekst. Kva som vidare kjem på den bloggen veit eg ikkje enno,